جزوه حسابداری مدیریت
دکتر محمود کمالی استاد رستمی دکتر نمازی دانشگاه علمی کاربردی دکتر نیکبخت کارشناسی ارشد رشته های حسابداری، حسابرسی و مدیریت مالی دکتر حسینی دکتر رضا
():
() () () ()، * : () () ؛ () ً ً : - ً ً ً ً «» ً ً ً ً ً ً. 
“” ً، - – ً ً ً «» «» «» ():
- – “” داشتند (1986، ص 55). تمام کارشناسی مربوطه در داخل اداره زیر نظر نارنگی بود. این بدان معنی بود که نیازی به پرداختن به بیرون نیست.
علیرغم بحث در مورد مشارکت عمومی که در دهه 1970 آغاز شد، مدل سنتی برای اجازه مشارکت معنیدار خارجیها مجهز نبود. بر اساس تئوری حاکم بر اعمال آنها، روابط سیاسی باید توسط سیاستمداران انجام می شد، و طبیعتاً بوروکراسی سنتی برای تمرکز بیرونی مناسب نیست. نگرانی اصلی کارمند عمومی در داخل سازمان معطوف بود، با این سؤال که چگونه سازمان در یک زمینه بزرگتر وجود دارد، یا چگونه روابط با خارج باید مدیریت شود، که نسبتاً بی اهمیت است.
روابط خارجی به عنوان یک عملکرد مدیریتی
یک تغییر عمده نسبت به حسابداری سنتی، درک این موضوع بوده است که حوزه های خارجی می توانند و باید توسط خود بوروکراسی مدیریت شوند. دنیای بیرون نباید به عنوان یک تهدید در نظر گرفته شود. اما به عنوان چیزی که مورد توجه سازمان است. به جای پاسخ معمول به رد اطلاعات، یا محدود کردن دسترسی یا تماس، رویکرد جدیدی از سوی مدیران دولتی مورد نیاز است. حوزه های انتخابیه بیرونی مهم شده اند و مقدار فزاینده ای از زمان هر مدیر جزوه حسابداری مدیریت را می گیرند. اکنون سیاستمداران از سازمانها و کارمندان عمومی تحت کنترل اسمی خود میخواهند که خود را درگیر مسائل استراتژیک کنند، نه اینکه این موارد را مختص رهبری سیاسی بدانند. به طور مشابه، تغییرات مشخصی در عملکردهای درگیر در برخورد با محیط خارجی وجود دارد.
در حال حاضر توجه بسیار بیشتری از سوی کارمندان دولتی به تمام حوزه هایی که آلیسون ذکر کرده است، معطوف شده است. در مورد اول، هماهنگی در یک بخش بهبود یافته است و حداقل در حالت ایده آل، نه با روش های موقت یا سلسله مراتبی که قبلاً استفاده می شد. هماهنگی باید با داشتن یک ایده بهتر از آنچه که اداره یا آژانس قرار است از طریق فرآیند مدیریت استراتژیک انجام دهد و با هدایت منابع مالی به مناطق دارای اولویت مشخص بهبود یابد. همچنین فعالیت های هماهنگی را می توان با دقت بیشتری به عنوان یک فرآیند سیاسی توصیف کرد. طرفداران بخشهای خاصی از بوروکراسی، یا برای سیاستهای خاص، به جای فرآیند سلسله مراتبی، با استفاده از ابزارهای سیاسی استاندارد، با یکدیگر رقابت میکنند. مدل سنتی از در نظر گرفتن اینکه سیاست بوروکراتیک می تواند و می تواند رخ دهد خودداری کرد. در دنیای واقعی می تواند و انجام می دهد و نیاز به مدیریت دارد.
ثانیاً، تعامل با سازمانهای مستقل نیز باید اساساً سیاسی باشد، فرآیندی سیاسی که در آن کارمندان عمومی به اندازه هر سیاستمداری درگیر هستند. آنچه یک مدیر خوب در روابط با سایر بخشهای دولت و سازمانهای خارج از دولت میسازد این است که چگونه روابط مختلف سیاسی را مدیریت میکند. این به ویژه در مورد مهم ترین رابطه بسیاری از بخش ها صادق است.
207 مدیریت حوزه های انتخابیه خارجی
دانلود رایگان خلاصه کتاب جزوه حسابداری مدیریت pdf
بوروکراسی، بوروکراسی گروه های ذینفع مربوطه. این رابطه هم به خودی خود و هم برای روشی که می توان از گروه های خارجی برای پیروزی در نبردهای بوروکراتیک داخلی استفاده کرد، مهم است. آژانس ها به طور فعال با یکدیگر در حسابداری برای منابع و برای چمن رقابت می کنند. خواسته های گروه ذینفع منابع بسیار مفیدی برای این نوع رقابت هستند. یک رابطه دو طرفه بین گروه ها و سیستم به عنوان یک کل وجود دارد، زیرا “برای بقای خود به عنوان نهادهای سیاسی مؤثر، باید خدمات مورد نیاز سیستم سیاسی میزبان خود را ارائه دهند و در ازای آن مزایای خاصی برای خود و اعضای خود دریافت کنند” (پروس، 1986). ، ص 88). شرکتهای خصوصی، گروههای ذینفع و سایر دولتها همگی در بازی سیاست دخالت دارند، که در آن سیاست بوروکراتیک کمتر از سیاست حزبی شکلی از هنر عالی نیست. یک مدیر خوب باید در این بازی واقعی بازیکن خوبی باشد.
ثالثاً، مدیران دولتی باید شخصاً با مطبوعات و میخانه ها برخورد کنند.
lic این روابط اکنون باید به عنوان بخش های حیاتی عملکرد مدیریت دیده شود. همانطور که آلیسون اشاره می کند، مدیران باید با مطبوعات و مردمی که “اقدام یا تایید یا رضایت آنها لازم است” برخورد کنند (1982، ص 17). این یک نکته کلیدی است. طبق مدل سنتی، مطبوعات و مردم در حاشیه کارکرد اصلی آژانس بودند که صرفا اداری بود، به طوری که تنها فرد خارجی که میتوانستند با آن صحبت کنند، فردی بود که دستورات را داده بود، این غیرواقعی بود. آژانس ها به مطبوعات نیاز دارند و مدیران خوب متوجه این موضوع هستند. البته آنها با داشتن دفاتر مطبوعاتی و دستگاه های تبلیغاتی و حتی سفارش دادن به نظرسنجی و امثال اینها سعی در مدیریت روابط دارند. نکته مهم این است که مسئولان دولتی به اهمیت حضور در این نوع بازی ها پی برده اند. در مدل سنتی اینطور نبود.
ناشناس بودن و بی طرفی خدمات عمومی قطعاً همراه با پذیرش نقش مدیر در آن وظایفی که به طور حسابداری در اختیار سیاستمداران بود، کاهش یافته است. واقعیت این است که بسیاری از کارمندان دولتی به دلیل دیدگاههای خود شناخته شده هستند، با فعالیتهای سازمانهای خود در ارتباط هستند و نه صرفاً به عنوان ابزار سیاستمداران، و حتی گاهی اوقات به دلیل دیدگاههای سیاسی شخصی یا حزبی خود شناخته میشوند. کارمندان دولتی در حال حاضر بسیار آزادتر هستند تا در انظار عمومی صحبت کنند، در انجمن های حرفه ای حاضر شوند، مقالاتی برای مجلات جزوه حسابداری مدیریت و عموماً چهره های قابل مشاهده و عمومی باشند.
شاید تمرکز بیشتر مدیران دولتی بر حوزههای انتخابیه خارجی به دلیل براندازی فرآیند سیاسی که مفهوم خدمات شغلی غیرسیاسی را حذف میکند، باید بهطور نامطلوب در نظر گرفته شود. در مقابل این، کارمندان دولتی اعمال قدرت میکنند و نقشهای سیاسی دارند، حتی اگر این نکات در مدل سنتی مدیریت نادیده گرفته شود. با شناخت این حقایق، مدل مدیریتی دوز سالمی از واقعگرایی را در رابطه بین کل نظام سیاسی و جامعه گستردهتر به ارمغان میآورد.
بخش دیگری از تغییر رابطه با خارج، تلاش مضاعف برای روابط با مشتریان سازمان است. این یک حوزه خارجی از نوع خاصی است و اگرچه برای اهداف فعلی در پیامدهای آن برای پاسخگویی مهم است (فصل 13)، همچنین پیامدهایی
خلاصه کتاب حسابداری مدیریت
(). () «» : ؛ “” ً «» (). ً (؛ ) «» «» “” (). تغییر کرده است. گروههای ذینفع بحثهای عمومی را در مورد بیشتر موضوعات رهبری میکنند و در سیاستگذاری و اجرا مشارکت نزدیک دارند. گروههای ذینفع «اکنون یک کارکرد ارتباطی حیاتی را انجام میدهند، مردم خاص را به دولت پیوند میدهند و اغلب جایگزین تعامل نخبگان و مداخله حزبی میشوند» (پروس، 1986، صفحات 79-80). به جای سیاست گذاری توسط احزاب و بوروکراسی، با لابی گری گروه های ذینفع برای نقاط خاص، ممکن است دولت و بوروکراسی برای ایفای نقش خود به گروه های ذینفع نیاز داشته باشند.
تغییر رابطه بین بوروکراسی و گروهها در دهه 1950 آغاز شد و پروس استدلال میکند که مشروعیت و وضعیت بوروکراسی کمی بدتر شد. این حداقل تا حدودی به دلیل سیستم مدیریت ناکارآمد و ناکارآمد بود (1986، ص 73). بوروکراسی با پذیرش گرایش به سمت بوروکراسی نمایندگی، به ویژه در سازمان هایی که با رفاه اجتماعی یا گروه های اقلیت سروکار دارند، با کاهش مشروعیت مواجه شد. با این حال، راهبردی که به طور گسترده مورد استفاده قرار میگیرد، «بسط و نهادینهسازی جوامع سیاستگذاری فعال در هر حوزه دولتی مربوطه» بوده است (1986، ص 74). جوامع خط مشی به کسانی که بیشتر تحت تاثیر سیاست های خاص قرار گرفته اند حسابداری می دهند تا بر آنها تأثیر بگذارند. سپس آژانسها میتوانند استدلال کنند که سیاستهای آنها محصول اجماع در بخش آسیبدیده است. مزیت این استراتژی نسبت به سایر استراتژی ها این است که آژانس ها می توانند اتهاماتی را که در فرمول اجماع بین مشتریان خود دستکاری کرده اند، رد کنند. این بدان معنی است که توسعه جوامع سیاستی «نه تنها پاسخی به تغییر رابطه قدرت آژانسهای مرکزی و بخشهای خطی نیست، بلکه تلاشی است به سمت نمایندگی جامعتر منافع، که مشروعیت خود آژانسها را افزایش میدهد» (1986، ص. 74).
جامعه سیاستگذاری ممکن است پاسخی به کاهش اهمیت بوروکراسی یا درک این موضوع باشد که مشروعیت باید در جایی پیدا شود. در محاسبه نزدیکی جدید بین بوروکراسی و دولت متقاعد کننده است.
جوامع سیاست گذاری
به نظر می رسد که شکی حسابداری که دولت و گروه های ذینفع در سال های اخیر به هم نزدیک تر جزوه حسابداری مدیریت اند. این استدلال توسط برخی (ریچاردسون و جردن، 1979؛ پراس، 1986)، که مدعی شدهاند که «جامعههای سیاستگذاری» وجود دارند که در آن آژانسهای خاص و گروههای ذینفع آن حوزههای خاص شرکای مؤثری در فرآیند سیاستگذاری هستند، این استدلال را تا حدودی بیشتر گسترش دادهاند. این مفهوم به معنای رابطه نزدیک تر است و پیامدهایی برای نحوه نگرش به روند سیاسی دارد. همانطور که ریچاردسون و جردن استدلال می کنند (1979،
چارچوب آشنا برای مطالعه سیاست ها – بررسی رفتار قانونگذاری، احزاب سیاسی، انتخابات – به طور کافی نحوه مدیریت موضوعات کلیدی را توضیح نمی دهد. جریان را می بینیم سبک سیاست به عنوان متعادل کردن فشارهای گروهی. شاید زمانی مشروع بود که نقش گروهها را صرفاً بیانگر مطالباتی دانست که باید در دستگاه قانونگذاری/دولتی پردازش شوند. در حال حاضر گروه ها به طور جدی درگیر فرآیندهای تصمیم گیری و اجرا هستند. یک رابطه همزیستی ایجاد شده است.
مدیریت گرایی و مدیریت دولتی
ریچاردسون و جردن استدلال میکنند که بوروکراسی خود را میتوان بهعنوان یک گروه ذینفع در نظر گرفت که سازمانها و «ً ً » () ً “” (). ً (-):
ً () *(). ).
”” ().
فهرست مطالب